J’ai emmené la voiture de mon mari au contrôle technique car il n’avait pas le temps. Le mécanicien a regardé le compteur kilométrique et a été surpris : « Mon mari roule beaucoup, environ 2 000 kilomètres par mois.» Mon mari ne l’utilise que pour aller au travail — dix minutes aller-retour.

Nie krzyczałam. Nie płakałam – przynajmniej nie przy nim. Zapytałam tylko, czy ją kocha. Grzegorz patrzył w blat stołu i powiedział cicho, że nie wie. Że to co innego. Że ze mną jest dom, jest życie, jest wszystko, a tam jest – urwał i nie dokończył.

– Spokój? – podpowiedziałam. – Tam jest spokój, bo nie musisz udawać, że kran naprawisz jutro?

Nie odpowiedział.

To było trzy miesiące temu. Grzegorz śpi teraz w pokoju Patrycji, na wersalce, która skrzypi przy każdym obrocie. Nie wyprowadził się, nie wyprosiłam go. Nie podjęliśmy żadnej wielkiej decyzji. Córki nie wiedzą – a może wiedzą, bo Marta dzwoni częściej niż zwykle i pyta, czy u nas wszystko dobrze.

Nie wiem, co będzie dalej. Wiem tylko, że tamtego wtorku, kiedy Zenek spojrzał na licznik z zakłopotaniem, skończyło się jedno życie, a drugie jeszcze się nie zaczęło.

I że od tamtej pory nie umiem patrzeć na samochody na parkingu bez liczenia, ile kilometrów dzieli prawdę od kłamstwa.